Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης

Κατηγορία

Ακαδημία Ποιείν

Ακαδημία Ποιείν

Ακαδημία Ποιείν

Β.Ι. Καστριώτη, Ποιήματα

Ερημία

Δεν έχω τίποτε άλλο
παρά την ηχώ από όσα έγιναν
να αλυχτά στη μνήμη μου

Φωνές
όσων ειπώθηκαν
και δεν απηχούν κάν πια
σημερινές αλήθειες

Τις έσπασε ο χρόνος
στις συνθήκες παραδόθηκαν
στου τετελεσμένου
-εκτελεσμένου-
τη φθορά

Δεν έχω τίποτε
εκτός από μια πεθαμένη Ελπίδα
Το νεκρικό της σώμα
που δεν θα αναστηθεί

Και την Επιθυμία
-γυμνή κι αστόλιστη-
να κλαίει πάνω στο μνήμα της

Παρακαλώ θεούς και δαίμονες
κι αυτή να την λυτρώσουν.

Διαβάστε περισσότερα
Ακαδημία Ποιείν

Γιώργος Κοζίας, «Αναπνέοντας ελευθερία ριψοκίνδυνη»*

REUTERS / MASSIMO PINCA 

Εχάθηκαν οι πόλεις,

Εχάθηκαν  τα δάση,

κ’ η θάλασσα κοιμάται

και τα βουνά· και ο θόρυβος

             παύει των ζώντων.

                    Ανδρέας Κάλβος

 

Χειμώνας του ΄20 καταραμένος

Κανείς εδώ δεν δρέπει δάφνες

Όλα γίνονται κρέας

για την Θεία Πρόνοια

 

ο άγιος και η ζητιάνα

οι Επτά Πράξεις του Ελέους

οι μανάβηδες

οι πλύστρες, οι ζωέμποροι

το Δωμάτιο αγκαλιάς

στο γηροκομείο Domenico Sartor

 

Περιφέρεια Κυκλικού Θανάτου

Μπορινάζ, Έττεν, Χάγη, Νιουένεν

Παρίσι, Αρλ

Σαιν Ρεμύ, Ωβέρ

μια κορώνα το κρανίο

 

Κάτω από τους τροχούς του Γιαγκανάθα**

ποιός σέρνεται με την λύρα στον ώμο

ποιός κρούει τη σιωπή;

 

Κι ένα πουλάκι κελαηδεί

Αντίο, δαμασμένε κόσμε…

 

Αναπνέοντας ελευθερία ριψοκίνδυνη

είμαστε οι τελευταίες εξεγέρσεις των κυττάρων

στα ενωμένα νεκροταφεία του ανθρώπου.

 

23/11/2020

 

 

*Στίχος της Όλγας Μπέργκολτς, Τo Ερμιτάζ στην πολιορκία τoυ Λένινγκραντ, Ολυμπία Σελέκου, Ο Πολίτης ,Τεύχος 148 (10/2006)

 

**Κάτω από τους τροχούς του Γιαγκανάθα, Τζάκομο Τζοϊς, James Joyce, μετ. Αρης Μαραγκόπουλος, εκδ. Τόπος, 2018

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Διαβάστε περισσότερα
Ακαδημία Ποιείν

Zωή Δικταίου, «Μαυλίζεις το αίμα στα σαγόνια του φιδιού -Μονόλογος»

Mary Newcomb (1922–2008)

 

Να λησονήσεις τον κόσμο, να λησμονήσεις λένε

λογής – λογής μαυροπούλια

μαζώχτηκαν στο αγκαθωτό συρματόπλεγμα του συνόρου,

να λησμονήσεις, όλους τους κακοθάνατους,

εκείνους που τους θέρισαν τα βόλια εδώ,

τους έκλαψαν οι ράχες στο Γράμμο και στη Μουργκάνα

και τους θαλασσοπνιγμένους ν’ αστοχήσεις, ακούς;

Πάνε αυτοί διάβηκαν.

Κι αυτούς που τους κατάπιαν τα ρέματα στο έβγα του χειμώνα

και τους φαρμακωμένους στο έμπα του καλοκαιριού

κι όσους ένιωσαν το μαχαίρι στο λαιμό,

για το χατίρι τους έβαψε η παπαρούνα τον κάμπο κόκκινο.

Μυρίζει παραπόνεση ο αέρας στη Βελούνα,

στο Σμόλικα και στη Χιονίστρα κανακεύουν σερπετά,

να λησμονήσεις τον κόσμο λένε τα πουλιά, λαλιά ανθρώπινη΄

κι εκείνους που τους έκλαψαν, όλους,

τώρα σημαδεύει τα νηστεμένα χείλη η ζωή, προλαβαίνεις,

ένας κοκκινολαίμης στο φράχτη

ο σταχτωμένος χρόνος στο κλειδωμένο συρτάρι

το τσίπουρο σε Γιαννιώτικο ασημένιο παγούρι.

Διαβάστε περισσότερα
Ακαδημία Ποιείν

Στέργιος Ντέρτσας, «Χριστουγεννιάτικο παραμύθι»

Ορίστε να,
το τελευταίο σπίρτο μου
που είναι όλες
οι φωτιές
που μ’ έχουν φέρει ως εδώ.
Η τελευταία μου ανάσα.
Το ουρλιαχτό της σκοτεινής χαράς,
που θα κρατήσει τη φλόγα
στα σπλάχνα ζωντανή,
τούτη τη φορά
δεν θα το πνίξει
κανένας καθωσπρεπισμός,
Θα αφεθεί ελεύθερο να εκφραστεί:
η στάχτη της νύχτας να μυρίσει εκπλήρωση.
Κι αμέσως μετά νιόφυτο δάσος
που θα κρύψει τα ερείπια.
Αμέτρητα χριστουγεννιάτικα δέντρα
για τους ελάχιστους
που μπόρεσαν ν’ αντέξουν.
Πάνω στον ζόφο
θα στάξει το ξημέρωμα
το σπάνιο κρασί,
παλαιωμένο από του αίματος
την πρωτάκουστη βουή
εδώ σ’ αυτήν την εσχατιά
όπου η ζωή κι ο θάνατος
παίζουν τη συνηθισμένη τους παρτίδα
σαν να ‘ναι η τελευταία
σαν να κρίνονται τα πάντα εδώ
σαν να φοβούνται και οι δυο
να μην επικρατήσουνε οριστικά.
Τι άχθος.
Τι τρόμος αυτή η περίπου ισοπαλία.
Τι στενωπός.
Διαβάστε περισσότερα
Ακαδημία Ποιείν

Ιγνάτιος Μαρμαρέλλης, Ποιήματα (επιμέλεια: Σοφία Κολοτούρου)

 

ΕΚΤΟΣ ΙΣΤΟΥ

 

Εσύ που θέλησες να ζεις εκτός ιστού,

κι’ από της πόλης μακρυά τις λεωφόρους,

μη φοβηθείς αγριεμένους σταυροφόρους

που σε καλούν πίσω στο ποίμνιο του Χριστού.

 

Κι αν ακουστούνε θίασοι και μουσικές,

προσκάλεσέ τους την παράσταση να δώσουν,

επιθυμίες, δεν πειράζει, ας ενδώσουν

σε ηδονές και απολαύσεις μυστικές.

 

Βρήκες το νόημα του δίσκου της Φαιστού

και της ζωής, μες της Φοινίκης τα εμπορεία,

του Οδυσσέα ξαναγράφεις την πορεία,

εσύ που θέλησες να ζεις εκτός ιστού.

Διαβάστε περισσότερα