Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης

Κατηγορία

Αφίξεις

Αφίξεις

Αφίξεις

Αντώνης Φωστιέρης, «Θάνατος ο δεύτερος», εκδ. Καστανιώτη, 2020

Η παρουσία του Θανάτου στην ποίηση του Φωστιέρη δεν αποτελεί απλώς ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται σταθερά μέσα στον χρόνο της. Είναι μια διαρκής φιλοσοφική διαλεκτική από το 1971 και το «Μεγάλο Ταξίδι», η οποία ωριμάζει, όπως ωριμάζουν οι αληθινές σχέσεις. Παλαιότερα  σαν νεανική αυθάδεια απέναντι στο πολύ μέλλον, άλλοτε σαν ποιητική ιδέα, άλλοτε σαν φάντασμα, άλλοτε σαν ανθρώπινο ένστικτο, άλλοτε σαν άσκηση γραφής. Σε αυτή όμως τη συλλογή, χωρίς να παρεκκλίνει από την αναγνωρισμένη του τεχνική τού κεκαλυμμένου συναισθήματος μέσα από μια διανοητική σκέψη, με τις λέξεις πάντα να προσφέρουν την ηχητική τους στην οικοδόμηση του νοήματος, την παιγνιώδη πορεία των συλλογισμών, τον διάλογο με την ποιητική τέχνη και τη σταδιακή μετατόπιση των υλικών όντων σε έννοιες, ο Φωστιέρης ενατενίζει τον Θάνατο από μια θέση ευεργετούμενου, αλλά και ευεργέτη. Γιατί όπως «η αιωνιότητα γίνεται βαρετή»  για τον θνητό γίνεται και για τον Θάνατο. Και τα επίγεια δημιουργήματα  είναι αποτελέσματα της αγωνίας του ανθρώπου να  ξεπεράσει τη στενότητα του χρόνου, αλλά και του θανάτου να δικαιολογήσει την ύπαρξή του. Μια αμφίδρομη, δηλαδή, σχέση.  Ο Φωστιέρης υπό το πρίσμα αυτής της φαινομενικά ατάραχης- ψύχραιμης θέασης που του προσφέρει η ψυχολογική του ενόραση, η συναισθηματική του δομή, αλλά και η εμπειρία του αρκούντως για συμπεράσματα -αλλά ποτέ αρκετού- βιωμένου του πια χρόνου, συνομιλεί με -και όχι για- τον Θάνατο, σαν δυο φίλοι που κάθονται στα σκαλοπάτια μιας Φιλοσοφικής Σχολής στην Αρχαία και Νέα Αθήνα και ατενίζουν τη Ζωή που περνάει από μπροστά τους ως παρελθόν, παρόν και μέλλον.

Σπύρος Αραβανής

`

Η ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ

Πόσο στ’ αλήθεια βαρετή
Ολόκληρη αιωνιότητα.

Και πόση πλήξη
Ένα πνεύμα ολόγυμνο
Να κολυμπάει στα χάρη διαρκώς,
Χωρίς την άχαρη
Φροντίδα ενός κορμιού
Χωρίς τ’ αγκάθια του έρωτα
Χωρίς το δέος
Ή το δέλεαρ
Μιας Κρίσης που εκκρεμεί,

Χωρίς τον φόβο
Ενός ανέκκλητου θανάτου.

Διαβάστε περισσότερα
Αφίξεις

Ρήσος Χαρίσης, «Θάλασσα εσωτερικού χώρου», εκδ. Κίχλη, 2020

ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

 

Και μου ’λεγες πως είσαι αυτή π’ αναστενάζει

όταν εισχωρούν εντός σου ποταμόπλοια, καΐκια

κι ανοχύρωτοι άνθρωποι που θαλασσολογούν.

 

Θάλασσα με παράθυρα, με φυλλωσιές και κόλπους,

όπως ο κόλπος γυναικός που ξέρει κι άλλα κόλπα

(όπως τα κόλπα γυναικών μ’ εργόχειρα και χάδια).

 

Θα σου συνάξω νούφαρα, ανθούς απ’ αγιοκλήματα,

λιμάνια μες στα αίματα, κήπους μες στις αυλές σου

στις αλυκές του κόρφου σου όπου θα κατοικήσω.

Θενά κατέβω τρεις φορές στον τόπο σου και πάλι

για να κερδίσω άλλην μιαν ανάμνηση μ’ εσένα,

να την στολίσω μ’ όνειρα, σπιθίσματα του ήλιου

κι άπλετο φως να χύνεται στου σώματος την ώρα.

Διαβάστε περισσότερα
Αφίξεις

Bασίλης Λαλιώτης, «Βορειοδυτικό πέρασμα», εκδ. ενδυμίων, 2020

Δίπτυχο

Τα βρεγμένα φύλλα
είναι παιδιά που έκλαψαν.

Κοιμούνται και κανείς
δεν τους στεγνώνει τα δάκρυα.

Τότε νοσταλγώ το χέρι κάθε μητέρας
να κόβει ένα ψωμί δίκαια.

Το κύρος του φιλοσόφου
είναι ο μυστικός
της χλιαρής θρησκείας του.

Το κύρος των παιδιών
οι ποιητές της γλώσσας τους.

Το κύρος των ποιητών
όσο από σιωπή μαγνητίζουν.

Διαβάστε περισσότερα
Αφίξεις

Βασίλης Ζηλάκος, «Γράμμα στον Θάνατο», εκδ. Οδός Πανός, 2020

[Απόσπασμα]

`

Ο θάνατος θάνατος δεν είναι

Είναι ωκεανός

Που ταξιδεύει στα ψυχρά κύματά του

Κύματα που τον φέρνουν όλο και πιο κοντά στο

απογυμνωμένο ομοίωμά του

 

Ο θάνατος θάνατος δεν είναι

Είναι άνθρωπος που καλείται να βγει έξω

Κρατάει στα χέρια τον μίτο του φόβου και του

θάρρους

Το έσχατο οράν της υπάρξεώς του

Το φως το ίδιο

 

«Γύρνα στη φυλακή σου», προστάζει η φωνή

«Πήγαινε στον κόσμο», λέει τη δεύτερη στιγμή

Κι αυτός: «Να πάω πού;»

 

Ο θάνατος θάνατος δεν είναι

Είναι δύο δρόμοι κι ο Ένας

Όταν το κορμί δονείται από τη μοναδική λέξη

της Σιωπής:

[……..]

Διαβάστε περισσότερα
Αφίξεις

Γιώργος Δάγλας, «ταριχευτές πουλιών», εκδ. κύμα, 2020

Η ΔΙΚΗ

 

Πότε θα τελειώσει αυτή η δίκη;

Ο εισαγγελέας κατουράει

στο παλιό λιμάνι

και οι ένορκοι

μπεκρουλιάζουν

στο καρνάγιο, απέναντι

στα σκουριασμένα πλοία.

Η συνήγορος

παίζει αμέριμνη με τα σκυλιά της.

Στην άδεια αίθουσα

του δικαστηρίου

ο κατηγορούμενος συνεχίζει

αμετανόητος την απολογία του.

Στη διπλανή πλατεία

ένα ζευγάρι χωρίζει για πάντα.

Πότε θα τελειώσει αυτή η δίκη;

 

Διαβάστε περισσότερα