Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης

Κατηγορία

Αφίξεις

Αφίξεις

Αφίξεις, Μεταφραστικό Εργαστήρι

Σάντρο Πέννα, «Τα Ποιήματα» ( Μετάφραση: Ευριπίδης Γαραντούδης), εκδ. Gutenberg, 2020

Η ΡΙΜΑ ΕΥΚΟΛΗ, Η ΖΩΗ ΔΥΣΚΟΛΗ

Θαμπώνεται η ζωή μου, κι αφού βρέχει

πάω κι εγώ κάτω απ’ το τούνελ εκεί που

είν’ όλα υγρά, χωρίς όμως να βρέχει.

Εδώ μες στ’ άγνωστο το πλήθος, που όλο τρέχει

και πάει να κάνει πράγματα γνωστά

πάω κι εγώ να κάνω πράγματα κοινά.

Από τους άλλους πιο κοινός, δεν ξέρω πού

να πάω με το νωθρό μου βήμα, που δεν θέλει

κοινό να φαίνεται σ’ εμένα μα κι αλλού.

Ξάφνου όταν μια ματιά που ξέρει πού

στο σώμα μου να πάει και δεν το θέλει

με ξυπνά αστράφτοντας – κι είν’ ήδη αλλού.

Μάταια την ψάχνω εγώ σ’ ένα παλιό

σύμπαν που ’χα άλλοτε φίλο καλό.

`

Κι όταν δεν την σκεφτόμουν πλέον άλλο

αντήχησε κάτω απ’ το τούνελ μια όλο μπρίο

φωνή που σκέπασε οτιδήποτε άλλο.

Ήταν μεταθανάτιο, μακρινό αντίο

μεταθανάτιο στην καρδιά μου, όχι μακριά

απ’ ό,τι φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά.

`

 

*********************************************

`

Ο Σάντρο Πέννα (Sandro Penna, 1906-1977) θεωρείται σήμερα ένας από τους σημαντικότερους ιταλούς ποιητές του 20ού αιώνα και τέσσερις δεκαετίες ύστερα από τον θάνατό του το ενδιαφέρον για το έργο του αυξάνεται σταθερά, ενώ και η κοινότητα των αναγνωστών της ποίησής του γίνεται πολυπληθέστερη, τόσο στην Ιταλία όσο και σε άλλες χώρες, μέσω των μεταφράσεων.

Με δεδομένη αυτή τη σύγχρονη, πληθωρική πλέον, πρόσληψή του, τίθεται το αφετηριακό ερώτημα αν αυτό που κυρίως ελκύει, γοητεύει ή και συναρπάζει τους αναγνώστες του ποιητή Πέννα είναι η απόκλιση ή η παράβαση ως δεσπόζον γνώρισμά του.

Προκειμένου να απαντηθεί το ερώτημα, αξίζει να παρατεθούν και να σχολιαστούν, στη συνέχεια, κάποιες ουσιαστικές κρίσεις για το σχεδόν μόνιμο θέμα της ποίησης του Πέννα, τη λατρεία των αγοριών με άλλα λόγια, για την ομοφυλόφιλη επιθυμία και τον ομοφυλόφιλο έρωτα (ειδικότερα, τον έρωτα ενός παιδεραστή).

Διαβάστε περισσότερα
Αφίξεις

Βασίλης Κουντζάκης, «Το Απέναντι Κάθισμα», εκδ. Εκάτη, 2020

ΔΕΛΤΙΟ ΚΑΙΡΟΥ
Σε ποιον αστερισμό βρίσκεσαι σήμερα;
Σε ποια μονόπρακτα εντυπώσεων κατοικείς;
Προς τα πού πνέει η ήττα;

`
Η νύχτα πυκνώνει,
μέσα σε ταπεινώσεις, πλιάτσικα χρόνου
και παθολογίες σε πρώτο πρόσωπο.

`

*

ΘΕΡΙΝΟ ΞΗΜΕΡΩΜΑ
Πόσο εύκολα διαλύεται
μια υπόθεση
καθώς η νύχτα
γλιστρά μυστικά
σε λεπτή επιφάνεια

`
αντίλαλοι τυλίγουν
ήχους μιας μηχανής
διαστήματα σιωπής

`
εικόνες σκίζονται
στο πέταγμα ενός πουλιού
στ’ ανατρίχιασμα
της διακοπής
ενός ανήσυχου ύπνου.

Διαβάστε περισσότερα
Αφίξεις

Γιώργος Κεντρωτής, «Προσωπεία και Κόθορνοι», εκδ. Gutenberg, 2020

 

 

 

ΑΚΩΝ Ο ΝΕΟΠΤΟΛΕΜΟΣ ΔΕΧΕΤΑΙ ΝΑ ΔΟΛΙΟΥΡΓΗΣΕΙ

(Σοφοκλής, «Φιλοκτήτης», σττ. 55-100 και 134)

 

Ειλικρινώς δεν σε καταλαβαίνω αν θέλεις

καλό να κάμεις ή κακό, Οδυσσέα. Μ’ έχεις

μπερδέψει με τα κλοπικά ρημάτια που έχυσ’

ο λόγος σου μες στο μυαλό μου. Σάμπως βέλη σ’

 

αμφίβολο έναν στόχο τα έριξες. Τί μέλλεις;…

Τί μέλλεις, ναι, να κάμεις; Πώς –για πες μου– αντέχεις

απ’ την αλήθεια προς το ψέμα εσύ να τρέχεις

και πάλι πίσω νά ’ρχεσαι; Και πώς μ’ εντέλλεις

 

να σοφιστώ κλοπές των ανικήτων όπλων

του Φιλοκτήτη; Εγώ αγνοώ τις τεχνικές σου.

Ούτε ο πατέρας μου γνωρίζει των ενόπλων

 

απατημάτων την αλκή. Δεν είναι κάτι

που μού ’μαθε. Ιστορίες μη μου λες δικές σου:

πως νέος είχες γλώσσα αργή και χέρι εργάτη –

 

δεν σε πιστεύω! Δόλο εμπεριέχουν, βία…

Μα του Δόλιου Ερμή θα γίνει η επιθυμία.

 

Διαβάστε περισσότερα
Αφίξεις

Γιάννης Η. Παππάς, «Το ατίθασο μέλλον», εκδ. Διαπολιτισμός, 2020

Δεν υπάρχει διάλογος με τον θάνατο

Στον Αντώνη Φωστιέρη

 

Δεν υπάρχει διάλογος με τον θάνατο.

Εξάλλου τι να πεις;

Ποια επιχειρήματα να του εκθέσεις;

Αφού στο τέλος πάντα αυτός νικάει.

Το μόνο που μπορείς είναι να ουρλιάξεις.

 

Απέναντι στον θάνατο

το μόνο που υπάρχει

είναι αυτό: η μοναξιά του ουρλιαχτού.

 

Όμως, εμένα τι με νοιάζει ο θάνατος;

 

Όταν θα ’ρθεί δεν θα ’μαι εκεί να τον υποδεχτώ.

Φαίνεται λίγο αγενές αυτό,

αλλά σιγά μην τον υποδεχτώ,

έτσι απρόσκλητος που έρχεται.

 

Με τους αγενείς ας είμαστε αγενείς.

Διαβάστε περισσότερα
Αφίξεις

Γιάννης Αγγελάκας, «Ο Μεγάλος μαθητής και ο Μικρός δάσκαλος», εκδ. Καστανιώτη, 2019

ΜΜ: Δάσκαλε, όλα δείχνουν πως θα πεθάνω σε έναν κόσμο χειρότερο απ’ αυτόν που βρήκα όταν γεννήθηκα! Ποια, λοιπόν, η αξία της ζωής;

ΜΔ: Τέτοια φτηνά, παιδαριώδη και δήθεν βαθιά ερωτήματα μόνο ένας μπορεί να τα σκαρφιστεί: ο εαυτούλης μας. Ο μικρός, μικρότατoς εαυτός μας. Αυτό το σκαιό, αξιοθρήνητο πλασματάκι που διαμαρτύρεται συνεχώς μέσα μας για το πόσο μικρή είναι η ζωή και πόσο παράλογο, σύντομο και οδυνηρό το πέρασμά μας απ’ αυτόν τον βίαιο και άδικο κόσμο. Κι όσο τον ακούμε, θα είμαστε ανήμποροι να μετρήσουμε το πραγματικό ύψος, πλάτος και μεγαλείο της αληθινής ζωής. Θα είμαστε ανήμποροι να κατανοήσουμε ότι ο καθένας μας είναι μια απειροελάχιστη ενσάρκωση της συνέχειας του αιώνιου αγώνα της ύπαρξης.

ΜΜ: Χέσε μας, ρε δάσκαλε!

ΜΔ: Αυτό ακριβώς!

ΜΜ: Και πώς να καταλάβω, δάσκαλε, πότε μου μιλάει ο μικρός μου εαυτός και πότε ο μεγάλος;

ΜΔ: Ο μικρός μας εαυτός συνήθως γκρινιάζει, κλαψουρίζει, καταθλίβεται ή επαίρεται, κομπάζει, ξανακαταθλίβεται… Ο μεγάλος μόνο υμνεί!

ΜΜ: Τι υμνεί;

ΜΔ: Το θαύμα της ύπαρξης!

ΜΜ: Δεν κάνει τίποτε άλλο;

ΜΔ: Οχι.

ΜΜ: Ούτε λίγη πλάκα;

ΜΔ: Μπα…

ΜΜ: Τι να σου πω, δάσκαλε; Ετσι όπως τα λες, προτιμώ τον μικρό μου εαυτό. Ο μεγάλος σκέτη βαρεμάρα μού ακούγεται.

Διαβάστε περισσότερα