Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης

Κατηγορία

Νέοι Ποιητές

Νέοι Ποιητές

Νέοι Ποιητές

Mικρό ανθολόγιο ποιημάτων

ΤΟ ΘΑΜΑ

Ξέχωρο απόψε φέξιμο σα να’ χει αυτό το νύχτωμα,
σαν κάποιο βαθιονόημα η ονειρική γαλήνη,
ριγούν λες τ’ αστροκάντηλα με τρέμουλο περίπαθο
και σ’ έκσταση εξωτική λιγώνεται η σελήνη.

Κάτι θαρρείς πως ξέφυγε απ’ τ’ άδυτα του σύμπαντου
κι έρχεται μεταπλάθοντας τις φόρμες των πραγμάτων,
ξυπνώντας μες στο διάβα του γλυκούς κι υποσυνείδητους
κι ανόθευτους ερωτισμούς βουκολικών πνευμάτων.

Σαν κάποιο ροδονέφαλο αχνό να μετεωρίζεται
πάνω από τα ευφρόσυνα κρεβάτια της αγάπης,
όπου εραστές ανύποπτοι σ’ ερωτικό ξεφάντωμα
μοιάζουν θηράματα εκλεκτά στα βρόχια της Εκάτης.

Λες και γλυκοδροσίζονται τα ξαναμμένα μέλη τους
απ’ αύρες μοσχομύριστες κι ανθοπνοές αντάμα
κι οι άπληστες αισθήσεις τους προσμένουν μες στον οίστρο τους
μ’ ένα στερνό αναπαλμό το ανείπωτο το θάμα.

Και μπρος στ’ αλαφροήσκιωτα τα μάτια ξεδιπλώνονται
ασύλληπτα οράματα και μαγικά σεργιάνια
στο πριγκηπάτο του έρωτα κι αρίφνητα ηχοχρώματα
πλέκουν αργά, μεθυστικά, γιρλάντες και στεφάνια.

Ετούτο το ξαγρύπνημα θε’ να μας πάει μακρύτερα
μετρώντας το ξεθώριασμα των άσωτων σφυγμών μας
τους πόθους μας ξαλέθοντας και του κορμιού τα κύτταρα
μες στην οπάλλινη αχλύ των πλάνων ρεμβασμών μας.

Πάρε με ακριβοπόθητη της νύχτας μου συντρόφισσα
πάρε με σε φιλήδονη κι αλέγρα στροφοδίνη
κι ας φύγουμε ανέψυχοι με βίαιο ανεμοκύκλισμα
στα βάθη τα χαοτικά, σε πλέρια λησμοσύνη.

Κι ως σβήνει το πρωτόφαντο το θάμα και το αντίθαμα
και πορφυροφωτίζεται ο θόλος του απείρου,
πριν φύγουμε στην άβυσσο λιγάκι ακόμα ας ζήσουμε
εωθινές μαρμαρυγές στις παρυφές του ονείρου.

Διαβάστε περισσότερα
Νέοι Ποιητές

Παναγιώτης Δ. Τσάμης, Δύο ποιήματα

ΒΑΝΑΥΣΟΤΗΤΑ

 

Σηκώνεται ψηλά και

κινείται απειλητικά

το μαστίγιο της  «βαναυσότητας»

στη συνείδηση του γραφιά.

 

«Ξεκίνα και γράφε», λέγει,

«αράδιαζε ό, τι βρεις

το ‘να δίπλα στ’ άλλο

και μέγα έργο παρουσίασέ το!

Τι πειράζει που δεν το λέγει η ψυχή σου;

Το λέγει το κοινό το αίσθημα.

Επίσης μην ξεχνά το μυστικό μας…

Της ματαιοδοξίας σου το κενό θα ικανοποιήσεις,

και της ύπαρξής σου την ανυπαρξιά θα την καλύψεις.

Άντε τώρα! Στρώσου στην δουλεία!

Γιατί δίχως δουλεία δόξα σε τούτη τη ζωή

δεν θα δεις!».

 

Υ.Γ. (Ύστερα απ’ αυτά

ο Γραφιάς πετά την πένα της δοξασίας

και περνά την πόρτα της αθανασίας.)

Διαβάστε περισσότερα
Νέοι Ποιητές

Μικρό ανθολόγιο ποιημάτων

Ανθολογούνται οι: Κλεονίκη Δρούγκα, Έμμα Τσιβρά, Κατερίνα Δέμου, Νίκος Τζώρτζης

 

`

Το ποδήλατο της Κατερίνας

Επικίνδυνη ποδηλάτισσα
στον θρίαμβο του καθαρού αέρα
ρουφά τη ζωή
ξεγελά τις σκέψεις
ξεσκονίζει τις εμμονές
κάνει τις μνήμες λιγότερο αιχμηρές
έρχεται πιο κοντά στην παραλία
-είναι μια εμμονή κι αυτό-
στο σακίδιο της κρασί
με κίνδυνο να χάσει τον έλεγχο του δειλινού
να πέσει.

Διαβάστε περισσότερα
Νέοι Ποιητές

Στέφη Θεοδότου, «Τραύμα»

 

Οραματίζομαι το μέλλον,
είπα και χαμογέλασα.
Ύστερα, γύρισα την πλάτη
κι έκλαψα.

Κάθε μέρα παίζω με το τραύμα.
Το σηκώνω ψηλά
στα δυο μου χέρια
-κρύβοντας το πρόσωπό μου-
σα νεογέννητο,
να δει τον κόσμο περήφανο
κι έπειτα…
το αφήνω να σκάσει διάπλατα στο πάτωμα.
Κι άντε μετά να το συμμαζέψω.
Μου παίρνει ώρες.

Διαβάστε περισσότερα
Νέοι Ποιητές

Φίλιππος Παλατιανός, Ποιήματα

Έξω από την παραλία

Γυρνούσαμε από την παραλία εννιά το βράδυ. Ζέστη έξω από την Αθήνα και τα αμάξια
κροταλιες στη μέση των δρόμων. Δύο άντρες μόνοι τους σε μια περιθωριακή καφετέρια. Όταν
τους βλέπεις αυτούς τους ανθρώπους είναι σαν να σταματάει ο χρόνος. Και όταν λέω
ανθρώπους μπορεί να είναι κάποιος μια ανθρώπινη οντότητα χωρίς όμως ανθρώπινη έκφραση.
Για σένα ήθελα να γίνω καλύτερος και να σβήσω τα σκοτάδια μου. Αέρηδες έξω από τις στάσεις
του προαστιακού. Και η ταπεινή κυριακάτικη σιγή γεννάει αμφιβολίες για το αν το ξεκίνημα της
βδομάδας είναι τελικά κάτι κανονικό
ή απλά ψυχοφθόρο.
Θα πάω να βάλω ένα ποτήρι με παγάκια στο κεφάλι μου και μετά θα ξεκινήσω να φεύγω.

Διαβάστε περισσότερα