Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης

Κατηγορία

Νέοι Ποιητές

Νέοι Ποιητές

Νέοι Ποιητές

Μαρίνα Πεβερέλλη, Δύο ποιήματα

 

Παράξενοι σεισμοί

 

Ίπτασαι με σιγουριά,

Κι εγώ ακόμη εξασκούμαι στο να πέφτω

με κάποια ενσυνείδηση.

Ο ωκεανός έξω απ’ το παράθυρό μας

Βρυχάται εξοργισμένος

Κι εμείς νυσταγμένες,

ελπίζουμε σε άλλες εκδοχές μας

και κλείνουμε τα μάτια

Κι όλο αγγιζόμαστε…

 

Καθώς οι σταγόνες γρατζουνάνε τα τζάμια,

Βουλιάζουμε στη ζέστη

και στη βεβαιότητα

ενώ κάτω από το κρεβάτι,

 

Το πάτωμα

είναι γεμάτο φύκια

Διαβάστε περισσότερα
Νέοι Ποιητές

Χρυσοβαλλάντης Σιτσάνης, Ποιήματα

Όνειρο ή πραγματικότητα;

Πλανώμαι σε άψυχα και μοναχικά
σοκάκια, κλείνω τα μάτια, σκέφτομαι,
δημιουργώ το δικό μου ονειρικό τοπίο
μέσα από άυλα οράματα και εικόνες,
οι οποίες έχουν ξεθωριάσει στο βάθος
του χρόνου.
Ακούω τον ήχο της αγριεμένης θάλασσας
και αισθάνομαι το ψύχος του θερινού αγέρα,
ο οποίος παρασύρει και ζωντανεύει την χρυσή
αμμουδιά.
Αρνούμαι την επιστροφή στη σκληρή
πραγματικότητα. Φοβάμαι να αντικρύσω
τους άχρωμους τοίχους και τα ράφια
των βιβλίων, τα οποία επίμονα αναζητούν
τη δική τους ελευθερία από το βίωμα του
εγκλωβισμού.
Τρομαγμένα πρόσωπα δεξιά και αριστερά
πηγαινοέρχονται, δούλοι της άδικης ζωής,
απορροφημένοι από το μεγάλο όραμα,
ελπίζοντας σε μία λαμπρή και ένδοξη μέρα.

………………………..

Διαβάστε περισσότερα
Νέοι Ποιητές

Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, “…την εποχή των υακίνθων”

…την εποχή των υακίνθων

Εισαγωγή

La première ligne dit la vérité.
Έπειτα ο καθρέφτης σπάει.
Έτσι μας δίδαξε ο Ponge.

Έκανα –λοιπόν- κι εγώ
το πείραμά μου.
Ο αναγνώστης θα επιμείνει
στην πρώτη γραμμή
κι εγώ δε θα κριθώ
σαν ψεύτης.

άκληρο

γερο- ινδιάνε ρούφα την μακριά σου πίπα
και πες μου
πες μου
τι λένε τα πνεύματα για την νύχτα∙

ολόκληρη ντυμένη ένα κόκκινο
φεγγάρι απόψε
κι οι νεκροί της συνωθούνται

επιδεικτικά

πες μου
για την μουσική των οστών
καθώς βαθιά χωμένα στα ξερά
υμνούν την σήψη

και γιορτάζουν
την χαμένη πλήξη των ζωντανών

Διαβάστε περισσότερα
Νέοι Ποιητές

Κωνσταντίνα Χατζηγιάννη, Ποιήματα

Προσευχή

Πάτερ ημών
πάνω στους κοκκαλιάρικους ώμους μας,
στο δίπλωμά τους, εκεί που φωλιάζει
το τελευταίο χνώτο του νεκρού αδελφού.
Στα πόδια μας
που μελανιάζουν απ’το κρύο
ίδια με τα γλυπτά σου ηλιοβασιλέματα.
Στα βλέφαρά μας
-βαραίνουν ασυντόνιστα τις μέρες
και τις νύχτες της ανέχειας.
Τότε περισσότερο θέλουν να φύγουν από πάνω μας
έτσι κι αλλιώς προορισμό δεν έχουν.
Τα χέρια μας, Στο λέω
είναι που δεν έχουν δύναμη
ν’αγγίξουν το ένα τ’άλλο
Μένουν αμήχανα αντίκρυ
με σημάδια που δεν θυμόμαστε.
Είμαστε πολλοί
χωρίς να χρειάζεται να μετρηθούμε.
Μας πόνεσαν οι αριθμοί
όπου και να μας συνάντησαν
κι εμείς δεν ξέραμε τις πράξεις.
Πάτερ ημών
είμαστε όλοι κουρνιασμένοι
στην ποδιά σου.
Είναι όμορφη η ζέστη σου
-πώς μπόρεσες και την έσωσες
κι έχεις τώρα να μας φιλέψεις.
Σε θαυμάζουμε
ένας ένας , με το κουρασμένο φύλο μας
για τις διαφορές που μας χρέωσες
-ακόμη και τα ξημερώματα-
που πεθαίναμε όλοι με τον ίδιο τρόπο.
Μείνε εδώ πατέρα μας
κι εμείς θ’αρχίσουμε ν’αναπνέουμε λιγότερο
μήπως καταφέρουμε
να συγκεντρωθούμε στην ύπαρξή μας.

Διαβάστε περισσότερα