Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης

Κατηγορία

Νέοι Ποιητές

Νέοι Ποιητές

Νέοι Ποιητές

Σ. Ν. Καστρινός, Ποιήματα

ΑΓΑΛΜΑΤΑ

Για πρώτη και τελευταία μέρα
υλοποίησα το χρόνο μου.

Σήκωσα το σώμα μου απ’ το στρώμα
κι ο χώρος πίσω μου γεμίζει
πέτρινους αναδιπλασιασμούς.

Έγραψα βεντάλιες στον αέρα με τα χέρια
αφήνοντας νυχτερίδες από χρόνο.
Έφτιαξα αγάλματα από λάβα
παρασταίνοντας το δισκοβόλο
ή τα ζευγάρια του Ροντέν.
Υλοποίησα το πνεύμα μου
κουνώντας άσκοπα μπογιές στο χαρτί
και στυλογράφους.
Υλοποίησα την ώρα μου
δείχνοντας με το δάχτυλο
τη φορά του ρολογιού.

Έπλασα τον εαυτό μου σήμερα
γεμίζοντας τον κόσμο με πέτρινες στιγμές.
Έζησα έντονα την κάθε μου εμμονή,
κάθε τρελή μου αυθαιρεσία,
κι έπεισα αυτούς που θά ‘ρθουν
για την αλήθεια της ιδέας μου.

Κι άσ’ τους να λένε
πως άδικα ξόδεψα το χάρισμά μου το προσωρινό.

Κι άσ’ τους να λένε
πως, λίγο ακόμα,
και δεν θ’ αντέχαν οι γενιές
την άψυχη,
τη ρυπαρή μου παρουσία.

Διαβάστε περισσότερα
Νέοι Ποιητές

Δανάη Σαρρή, Ποιήματα

Ωρυγή για τη σηψαιμία της νιότης

Κάτι ήπατα φαγωμένα απ’ τα έλκη,
κάτι όνειρα μαβιά απ’ τις
αγκωνιές των συμβάσεων
και κάτι άκρα τρεμουλιαστά
μες το βαλτώδες των ρυτίδων.
οι χροιές ξεχουρδισμένες
καθηλώνονται στη σιγή,
στεγνώνουν στο λαρύγγι,
ενώ τα αλλήθωρα πια βλέφαρα,
ακινητοποιούνται με βία
απ’ τους επιθεωρητές της
στειρότητας.
μία ασθενής λαλιά
ηχεί απ’ την άβυσσο του στήθους.
Είν’ αυτή που διαμαρτύρεται
με μία νευρωνική σπασμωδία,
αφήνει δαγκωματιές στα
τσαλακωμένα στρώματα της σάρκας,
μήπως και κλείσουν ερμητικά
τα παράθυρα που ανοίγουν στον κόσμο.
Μία επιφάνεια παραίτησης, το γήρας
που πάνω της σκοντάφτει το πείσμα
συνεσταλμένων ονειροπόλων
και κυλιέται σαν ενθουσιώδης νεανίας
στην ξύλινη τσουλήθρα του θανάτου.

Διαβάστε περισσότερα
Νέοι Ποιητές

Κώστας Μαντζάκος, “Από Αύγουστο σε Αύγουστο”

Κάπαρη
Μιά τυχαία δουλειά μ’ έφερε πρωί στη γειτονιά σου.
Τις πιο πολλές φορές παραμονεύω το σούρουπο –
άλλες πάλι, μεσάνυχτα για το ‘καληνύχτα’.
Σήμερα όμως γυρνάω στη λιακάδα.
Εκεί στον τοίχο που χωρίζει τα εγκαταλειμμένα απ’ το δρόμο
πρόσεξα , για πρώτη φορά, μία μεγάλη κάπαρη
να κρέμεται από ψηλά.
Τουλάχιστον αυτή ανθίζει
και καρποφορεί.

Διαβάστε περισσότερα
Νέοι Ποιητές

Μένη Πουρνή, Τρία ποιήματα

 

 

(Ξ)ΕΠΕΣΕ  Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Από τα χειμερινά στα θερινά

και πάλι πίσω

Φοβάμαι ότι χάσαμε αυτό το κάτι

στο δρόμο.

Αν ο κόσμος φτιάχτηκε για εποχές τέσσερις,

ξοδέψαμε πολλούς σπόρους στα χιόνια

και μάταια αδειάσαμε τους σιτοβολώνες.

Κι ας φώναζαν οι αρχηγέτες συνθήματα

από τα ακρωτήρια των καστρογυρισμάτων:

«Γούνα για τον χειμώνα,

Λινό για το καλοκαίρι».

Κι εγώ τα ίδια θα ‘λεγα,

αν η μοίρα μ’ έκανε πυργοδεσπότη

να ορίζω κουλάκους.

Μα σαν να το παράκαναν οι πολεμιστές να σφάζουν γυμνοί

στο χιόνι

και κάθιδροι στο θέρος.

Διαβάστε περισσότερα
Νέοι Ποιητές

Λευτέρης Χονδρός, Ποιήματα

Κοίτη

Εάν ποτέ φθάσεις κοντά στου ποταμού την κοίτη
και νιώσεις επικίνδυνη την αντιπέρα όχθη,
με όλες τις συνέπειες, με όλους τους κινδύνους –
τους νόμους των Συγκλητικών, τον ύπατο Πομπήιο
ποτέ σου μην καταδεχτείς, σε τέτοια μην ενδώσεις.
Πάντοτε ευθύς κι ειλικρινής κι όχι συμβιβασμένος,
βάδισε με χαμόγελο την όχθη την μεγάλη κι ως ύστατο
προοίμιο κραύγασε την φωνή σου πως διέσχισες
το ποταμό κι επέλεξες το άγνωστο χωρίς επιστροφή.

Διαβάστε περισσότερα